Testy integracyjne (ang. Integration Testing)
Testy integracyjne to kluczowy etap w procesie testowania, który następuje po testach jednostkowych. Te testy są skoncentrowane na wykrywaniu błędów powstałych w wyniku interakcji między różnymi modułami lub jednostkami oprogramowania.
Podczas gdy testy jednostkowe skupiają się na pojedynczych komponentach oprogramowania, testy integracyjne sprawdzają, jak te komponenty współpracują ze sobą. Mogą one obejmować interakcje między różnymi funkcjami w jednym module, między różnymi modułami w jednym systemie, lub nawet między różnymi systemami.
Jak działają testy integracyjne?
Testy integracyjne skupiają się na interfejsach i komunikacji między modułami. Wykonywane są według różnych strategii.
Top-Down
Ta strategia polega na rozpoczęciu testowania od modułów na najwyższym poziomie hierarchii, a następnie przechodzenia do modułów niższego poziomu. Moduły są testowane w porządku, który najbardziej odpowiada strukturze systemu. Aby umożliwić testowanie, zanim wszystkie moduły będą gotowe, często używa się „stubów”. Stuby to proste, tymczasowe implementacje modułów, które jeszcze nie są dostępne. Pozwalają one na symulację działania tych modułów dla celów testowania.
Bottom-Up
Ta strategia polega na rozpoczęciu testowania od modułów na najniższym poziomie hierarchii, a następnie przechodzenia do modułów wyższego poziomu. Tutaj również używa się specjalnych narzędzi – „sterowników”, które symulują działanie modułów wyższego poziomu, które jeszcze nie są gotowe.
Sandwich/Hybrid
Ta strategia łączy podejścia Top-Down i Bottom-Up. Testowanie rozpoczyna się jednocześnie od modułów na najwyższym i najniższym poziomie, a następnie przechodzi do środka. Ta strategia jest szczególnie przydatna w dużych systemach, gdzie jednoczesne testowanie różnych modułów może przyspieszyć proces.
Big-Bang
W tej strategii wszystkie moduły są najpierw zintegrowane razem, a następnie jest przeprowadzane testowanie. Jest to podejście prostsze, ale może prowadzić do trudności w lokalizacji i rozwiązywaniu problemów, ponieważ błędy mogą pochodzić z dowolnej części systemu.
Wszystkie te strategie mają swoje zalety i wady, a wybór odpowiedniej strategii zależy od specyfiki projektu, dostępności modułów, zasobów, a także od złożoności i wielkości systemu.
